یکشنبه 3 شهریور 1398

مقاله دوم ریسک در صادرات
نویسنده خبر : مدیر سایت    
یکشنبه 6 مرداد 1398
    
تعداد بازدید: 144
    
زبان : فارسی
         
دسته بندی : عمومی
    
تاریخ درج خبر : 1398/5/6

ریسک در ادبیات بازرگانی و تجارت به عنوان پدید‌ه‌ای مبهم است که تاثیری منفی بر رسیدن به اهداف دارد.صادرات در واقع کالا یا خدماتی هستند که یک شرکت به مشتریان خارجی خود عرضه می‌دارد و لذا ریسک صادرات به عنوان رخدادی قلمداد می‌شود که با درصد مشخصی از احتمال به طور معکوس بر موفقیت تجارت خارجی موثر است.

1.2. انواع ریسک صادرات

در بین انواع ریسک صادرات، می توان از ریسک اقتصادی به عنوان چالش‌برانگیزترین ریسک نام برد. جدول زیر فراوانی انواع ریسک صادرات را نشان می‌دهد.

1.2.1. ریسک اقتصادی

ریسک اقتصادی شامل نوسانات قیمت ارز می‌شود. مشکل زمانی بحرانی است که نرخ ارز در بازار داخلی در مقابل نرخ ارز در بازارهای هدف پایین‌تر باشد، مساله‌ای که ارزش درآمد حاصل از تجارت خارجی را کاهش می‌دهد. تورّم در بازارهای خارجی چنانچه منجر به بی‌ارزش شدن ارز مربوطه باشد می‌تواند تاثیری مشابه نوسانات ارزی داشته باشد. رکود در بازارهای خارجی و افزایش بدهی دولتی می‌تواند منجر به کاهش تولید شود. کمبود تبادلات خارجی یا موانع تبادلات ارزی می‌تواند روند تراکنش‌های مالی مشتریان خارجی را مخدوش کند و شرکت‌های داخلی را با مشکل عدم وصول پرداختی مشتری روبرو سازد. افزایش هزینه گمرک و مالیات نیز بر افزایش قیمت محصولات در بازارهای خارجی موثر است و رقابت بین‌المللی شرکت‌های داخلی را به چالش می‌کشد.

1.2.2. ریسک قانونی

ریسک قانونی در امر صاردات ناشی از پتانسیل کشورهای خارجی درتغییر قوانین خرید و فروش محصولات خود و الزامی کردن صرف هزینه‌های گزاف در تناسب با این قوانین و کسب مجوّزهای جدید است. ریسک قانونی همچنین به دلیل عدم قطعیت قوانین ایجاد می‌گردد که منجر به پیچیده شدن اعمال توافقات با مشتریان خارجی می‌شود. فساد در بازارهای هدف نیز می‌تواند منجر به خلأهای قانونی توسط کارکنان شود و تصویر شرکت‌ها را مخدوش کند.

1.2.3. ریسک فروش

ریسک فروش شامل این مساله می‌شود که نیاز مشتری ممکن است تغییر کند و شرکت‌ها نتوانند متناسب با این تغییرات جهت‌یابی صحیحی داشته باشند. شرکای توزیع نیز با کاهش روابط مشتری موجود ممکن است دچار بحران شوند. محصولات یک شرکت ممکن است در رقابت با نوآوری‌های تکنولوژیک یک شرکت دیگر بازدهی قبلی خود را نداشته باشد. ریسک اعتباری نیز در نهایت می‌تواند بوجود آید و این مساله در بازارهای خارجی نسبت به بازارهای داخلی به دلیل سختی وصول پرداخت‌های کلان مشتریان خارجی و فرهنگ پرداخت آنها بیشتر به چشم می‌خورد.

1.2.4. ریسک سیاسی

ریسک سیاسی شامل تنش‌ها و مناقشات سیاسی است که در واقع منجر به فلج‌‌شدن تجارت یک کشور، افت فروش و تعدیل نیرو می‌شوند. ممنوعیت‌ها و تحریم‌ها ارسال کالا را به کشورهایی چون ایران با چالش روبرو می‌کند. ملی‌سازی نیز می‌تواند منجر به از دست دادن شعبات یا روابط مشتری در بازارهای خارجی شود.

1.2.5. ریسک رقابت

بزرگترین ریسک رقابت در بازارهای صادراتی کپی‌برداری از محصولات یک شرکت داخلی یا بخشی از آنها توسط رقبای خارجی است. این رقبا از زیر بار هزینه و توسعه نیروی کار شانه خالی کرده و اغلب با هزینه کمتر تولید محصول می‌کنند. این مساله سبب ایجاد فشار بر قیمت‌گذاری محصولات در بازارهای خارجی و کاهش بازارهای حاشیه برای شرکت صادرکننده می‌شود. دیگر ریسک رقابت شامل تحویل تخصص به رقبا از طریق یک نماینده، وارد شدن رقبای جدید به بازار و یا قبضه‌شدن بازار توسط رقیبی اصلی می‌باشد.

1.2.6. ریسک کارکنان

اولین عامل در ریسک کارکنان از دست دادن نیروی کار کارامد است که اغلب نسبت به شرکت در تجارت خارجی نسبت به بازار داخلی وفاداری کمتری دارند. پیگیری امور کارکنان در بازارهای دور اغلب نسبت به پیگیری امور آنان در خانه بیشتر است. دور بودن کارکنان از مرکز داخلی در معرض سوءاستفاده‌های مالی از جانب آنهاست.

1.2.7. ریسک محصول

ریسک محصول در کسب و کار صادرات زمانی اتفاق می‌افتد که محصولات ملزم به همگرایی با نیازهای متفاوت بازار و کارکرد بهینه تحت شرایط مختلف باشند. شرایط آب و هوایی و چگونگی رفتار با محصول می­تواند تاثیر بسزایی بر عملکرد محصول بگذارد. علاوه بر آن، شرکت مجبور است عملکرد بهینه محصول خود را برای مشتری تضمین کند و مسئولیت شرایط غیر را متقبل شود. محصولات معیوب ممکن است نیازمند تعویض یا تعمیر در سطح منطقه باشند و یا شرایط منطقه ای به خوبی بیانگر مسئولیت شرکت در قبال محصول باشد و منجر به کاهش قابل ملاحظه‌ای در موفقیت سرمایه‌گذاری خارجی شود.

1.2.8. ریسک طبیعی

ریسک طبیعی در صادرات شامل بلایای طبیعی همچون زلزله، بیماری‌های همه‌گیر، فوران آتشفشان، سیل، رانش زمین و طوفان می‌باشد، رخدادهایی که می­توانند اقتصاد را در بازارهای خارجی متزلزل کنند، تقاضا را کاهش دهند، ارسال محصولات را با تاخیر روبرو کنند و یا اعزام کارکنان به بازارهای آسیب‌دیده برای رسیدگی را ناممکن سازند.

1.2.9. ریسک توزیع

ریسک توزیع شامل تاخیر در حمل و نقل کالا به دلیل ترخیص طولانی‌مدت کالا از گمرک و یا اسناد ناقص تحویل کالا می‌باشد. محصولات می توانند در حین حمل و نقل آسیب ببینند و یا مفقود شوند. حمل و نقل ممکن است معیوب و ناقص نیز باشد. همه این مسائل باعث ایجاد هزینه های اضافی و مخدوش شدن یک شرکت صادرکننده شود.

1.3. هشیاری نسبت به انواع ریسک صادرات

ماهیت بین المللی کسب و کار فرصت هایی را ایجاد می‌کند. با این حال، به خصوص برای شرکت های کوچک و متوسط، تجارت با انواع ریسک قابل ملاحظه‌ای همراه است. به همین دلیل مهم است که فرصت ها و انواع ریسک را مورد بررسی قرار داد و تنها درگیر کسب و کارهایی شد که در آن‌ها فرصت‌ها بیشتر از ریسک‌های مرتبط است. ریسک‌ها اغلب به اشتباه ارزیابی می‌شوند چرا که مردم تمایل دارند ریسک‌هایی را که واقعا می‌توانند بطور خاص تصور کنند بیش از حد ارزیابی کنند در حالی که ریسک‌های نامشخص و کلی دست‌کم گرفته می شوند. همچنین:

        - قضاوت ما از وقایع چنانچه از قبل در آنها زمان و هزینه سرمایه‌گذاری کرده باشیم مثبت‌تر است.

        - ما احتمال وقوع رخدادهای دلپذیر را بزرگنمایی می­کنیم و احتمال وقوع رخدادهای ناخوشایند را دست‌کم می‌گیریم.

        - چنانچه فرصت‌ها و ریسک‌ها در آینده‌ای نزدیک رخ دهند، اهمیت بیشتری به آن‌ها داده اگر در آینده دور باشند اهمیت بسیار کمتری به آنها می‌دهیم.

        - ما نفوذ شخصی دیگران بر چگونگی وقوع حوادث را بزرگنمایی می‌کنیم و درگیر این توهم هستیم که همواره در حال کنترل شدن هستیم.

        - ما می­توانیم قضاوت ­هایی را که قبلا در مورد انواع ریسک کرده‌ایم اصلاح کنیم اما نه با دقت کافی، حتی اگر اطلاعات جدیدی درباره آسیب بالقوه یا احتمال وقوع حوادث بدست آوریم.

چنین تصورات غلطی از ریسک این خطر را ایجاد می‌کند که شرکت ها به اشتباه ریسک‌های صادرات را ارزیابی می‌کنند و در نتیجه تصمیم‌های ضعیفی در بین‌المللی شدن می‌گیرند. اقدام نظام‌مند و و اقعگرایانه شرکت‌ها در ارزیابی فرصت‌ها و ریسک‌های موجود در صادرات امری بسیار مهم است. بررسی شرکت‌های بین‌المللی با تجربه نشان می‌دهد که آنها رویکردی نظام‌مند به مدیریت ریسک‌های صادراتی داشته اند وهمواره در حال گسترش آن هستند.

1.4. مدیریت ریسک صادرات

فرآیند مدیریت ریسک صادرات شامل پنج مرحله می‌باشد که باید همواره مورد توجه باشند. این مراحل با انتخاب نمونه‌هایی از صادرات که باید توسط مدیریت ریسک پوشش داده شود، شروع می شود. بنگاه های تجاری انتخاب شده پس از آن از نظر فرصت‌ها و ریسک‌ها تجزیه و تحلیل می‌شوند و در یک ماتریس ریسک قرار می‌گیرند. این ماتریس کل ریسک‌هایی را که یک شرکت در معرض آن قرار دارد نشان می دهد و پایه‌ای را تشکیل می‌دهد که بر اساس آن نیاز به مقیاس‌های مدیریت ریسک تعیین می شود. آخرین مرحله در این فرایند شامل نظارت دائمی بر ریسک‌های طبقه‌بندی شده در دسته بحرانی است.

ابزار اکسل محور xRisk پشتیبان شرکت‌هایی است که فرایند مدیریت ریسک صادرات را اجرا می‌کنند. این ابزار ارزیابی شرکت‌های تجاری در زمینه صادرات با توجه به ضرر و زیان احتمالی را میسر می‌کند و در چگونگی ارزیابی ریسک‌های صادراتی نیز اطلاعاتی را فراهم می‌آورد. این ابزار همچنین فرایند تحلیل ریسک‌پذیری کلی شرکت‌ها تسهیل می‌کند.

 1.5. ارزیابی فرصت‌ها و ریسک‌ها در صادرات

تجزیه و تحلیل فعالیت­ های تجاری صادراتی که به عنوان بحرانی طبقه بندی شده‌اند باید نشان دهند که اهمیت آنها برای موفقیت شرکت چیست. هر سرمایه‌گذاری در کسب و کار باید بر اساس تاثیرات مثبت و منفی آن بر سود شرکت ارزیابی شود. ارزیابی فرصت‌ها براساس ارزیابی میزان هزینه‌های مرتبط با تجارت صادراتی است. این اندازه‌گیری بر اساس فروش انجام‌شده توسط کسب و کار است. در صورتی که کسب و کار باعث ایجاد هزینه‌های فوق‌العاده یا سود (کاهش مالیات، کمک های مالی) شود، این مسائل جبران‌کننده توزیع هزینه بالقوه هستند.

ارزيابي ریسک صادراتي از طريق ارزيابي پتانسيل خسارت و احتمال وقوع انواع مختلف ريسک مربوط به شرکت به دست مي‌آيد. اين ارزیابی‌ها براساس تجارب تجاری بين‌المللي شرکت و تحليل اطلاعات ارائه‌شده توسط مؤسسات تخصصی است. شبکه ارزیابی و منابع اطلاعاتی موجود در ابزار کنترل ریسک صادرات xRisk گنجانده شده‌اند. هر منبع اطلاعات به همراه گزارشی در مورد اینکه چه مؤسسه‌ای اطلاعات را تهیه کرده و چه اطلاعاتی را در اختیار دارد می‌باشد. اطلاعات مربوطه را می‌توان از صفحات وب ارائه‌دهنده خدمات خاص بازیابی کرد.

ارزیابی فرصت‌ها و ریسک‌ها برای افق زمانی خاصی انجام می‌شود که بستگی به چگونگی تعریف کسب و کار صادرات دارد. اگر شرکت پروژه‌های فردی را مورد بررسی قرار می‌دهد، توزیع هزینه‌ها و خسارات را می‌توان برای کل دوره پروژه مورد ارزیابی قرار داد. چنانچه شرکت مشتریان یا بازارها را به عنوان نمونه‌هایی از کسب و کارهای صادراتی تعریف کنند، هر ساله می‌تواند ارزیابی فرصت‌ها و ریسک‌ها را انجام دهد.

1.6. تحلیل ماتریس ریسک صادرات

ارقام پیش­بینی شده برای هزینه‌ها و زیان­های ناشی از تجزیه و تحلیل تجارت صادرات در برابر موجودی خالص شرکت مقایسه می­شود، که موقعیت نسبی شرکت‌ها را در یک ماتریس فرصت/ریسک نشان می‌دهد. دلیل ایجاد ارتباط با موجودی خالص به این دلیل است که ریسک کارآفرینی باید توسط موجودی خالص متحمل شوند. اگر ریسکی بیش از موجودی خالص شرکتی هزینه بردار باشد، وجود شرکت را تهدید می‌کند.

ماتریس خطر صادرات، در یک نگاه، فرصت‌ها و ریسک‌های کسب و کار صادرات شرکت را نشان می‌دهد و تجزیه و تحلیل کاملی از مسائل مربوط به در معرض ریسک بودن را ممکن می‌سازد. این مساله نیازمند آن است که شرکت به سوالات زیر پاسخ دهد:

     - چه نمونه‌هایی از کسب و کار صادرات که در آن‌ها ریسک‌ها بیشتر از فرصت‌ها هستند را می‌توان مثال زد؟

     - کدام یک از ریسک‌ها یا فرصت‌ها در کسب و کار صادرات شرکت به طور کلی غالب هستند؟

     - آیا ریسک‌های بزرگی در سرمایه‌گذاری های خاص صادراتی وجود دارد که می‌تواند بر روی کسب و کار شما تأثیر بگذارد؟

     - آیا فرصت‌ها و ریسک‌های صادراتی شرکت‌ها مستقل از یکدیگر هستند و یا وابستگی‌های متقابلی بین آن‌ها وجود دارد که می‌تواند منجر به زیان‌های بیشتر در چندین شرکت تجاری شود؟

نتیجه این تحلیل و نگرش فعلی شرکت به ریسک به وظایفی که باید توسط مدیریت ریسک صادرات حل اداره شود، اشاره دارد.

1.7. مدیریت ریسک صادرات

هدف مدیریت ریسک این است که ریسک‌های یک شرکت را به سطح مطلوب کاهش دهیم. این مساله شرکت را قادر می‌سازد تا پیرو سیاست فعالیت صادراتی در کسب و کارهایی باشد که ریسک‌ها در آن کمتر از فرصت‌ها باشد. چگونگی کنترل ریسک صادراتی یک شرکت مربوط به نگرش شرکت به ریسك و درجه كیفیت رقابت آن است. شرکت‌هایی با محصولات پر تقاضا در بازارهای خارجی که تحت فشار کمی از طرف رقبا هستند، در جلوگیری از سرمایه‌گذاری‌های پر ریسک عملکرد بهتری نسبت به شرکت‌هایی دارند که محصولاتشان رقابت‌پذیری چندانی ندارد و با رقابت شدیدی روبرو هستند. شرکت‌هایی با اهداف رشد بالا و صاحبان متمایل به ریسک‌پذیری با ریسک‌های بیشتری نسبت به کسانی که از موقعیت خود در بازار راضی هستند و نمی‌خواهند متحمل ضرر و زیان شوند روبرو هستند.

ابزار در دسترس برای شرکت‌ها در مدیریت ریسک صادرات را می‌توان به چهار دسته تقسیم شود: پذیرش، انتقال، جلوگیری و کاهش. شکل زیر نشان می‌دهد که بطور کلی شرکت‌های بررسی‌شده پیرو سیاست کاهش ریسک صادراتی خود هستند.

1.7.1. کاهش ریسک

برای کاهش ریسک صادراتی، شرکت‌ها از مشتریان خود می‌خواهند تا پیش پرداخت داشته باشند. آنها محدودیت‌های اعتباری را در این راستا تنظیم می‌کنند تا عملکرد پرداخت مشتریان را کنترل نمایند. شرکت‌های بین‌المللی با تجربه سیستم حسابرسی بسیار نظام‌مندی را اجرا می‌کنند و زمانی را صرف صدور یادآوری پرداخت نمی‌کنند. آنها در برابر نوسانات ارزی از طریق خرید و فروش در معاملات آتی و خرید ارزهای خارجی مسلح می‌کنند

این شرکت­ها صادرات خود را بوسیله بازارهایی با مراحل مختلف توسعه و با چرخه‌های مختلف اقتصادی متنوع می‌کنند. آنها موقعیت رقابتی خود را با کاهش هزینه‌ها و یا بهبود کیفیت تقویت می‌کنند. آنها محصولات خود را از طريق فروشندگانی که با دقت انتخاب‌شده باشند و با حساب خود به معامله بپردازند توزيع مي‌کنند. آنها تولید را به مکان‌هایی با هزینه‌های پایین دستمزد منتقل می‌کنند و شرایطی را که محصولات آنها باید طبق آن استفاده شوند تعریف می‌کنند. آنها همچنین ضمانت‌های قابل صدور، دامنه مسئولیت و مسائل قضایی آن‌ها را نیز تعریف می‌کنند. همه این‌ مسائل آنچنان دقیق در شرایط عمومی و شرایط کسب و کار شرکت‌ها تعریف شده است که ریسک‌های زیادی را به طور قابل ملاحظه‌ای کاهش می دهد.

1.7.2. جلوگیری از ریسک

موارد جلوگیری از ریسک صادرات شامل وارد نشدن به بازارهایی با بی‌ثباتی سیاسی یا قطع خدمات به مشتریانی با فرهنگ ضعیف شامل می‌شود. جلوگیری از ریسک نیز به معنی پرداخت صورتحساب به فرانک سوئیس برای فروش به کشورهایی است که دارای ریسک اقتصادی هستند، پشتیبانی از مشتریان جدید با محصولات استاندارد و محدود کردن محصولات و خدمات به مشتریانی که شرکت‌های پشتیبان بتوانند کیفیت را کنترل کنند، می‌باشد.

1.7.3. انتقال ریسک

بیمه در برابر ریسک‌های صادراتی در رده انتقال قرار دارد. شرکت‌های مورد بررسی اغلب از اعتبارنامه‌ها در تضمین پرداخت‌های مشتری استفاده می‌کنند و اگر احتمال خسارات عمده وجود داشته باشد،  بیمه مسئولیت رسیدگی به محصول اخذ می‌کنند. بیمه هزینه‌های پولی را پوشش می‌دهد و بودجه احتیاطی در تجارت صادرات را کاهش می‌دهد. با این حال، بیمه از ضررهای کلانی که شرکت نمی‌تواند آن‌ها متحمل شود جلوگیری می‌کند و برنامه‌ریزی کسب و کار را ساده‌تر می‌کند. بعضی از شرکت‌ها حتی ریسک‌های صادراتی را در قیمت‌های خود لحاظ می‌کنند و بنابراین ریسک‌ها را به سمت مشتریان متمایل می‌کنند.

1.7.4. پذیرش ریسک

پذیرش ریسک می‌تواند به این معنی باشد که شرکت صادراتی ممکن است تصمیم بگیرد که ریسک خود را به طور پیش فرض در نظر بگیرد. برخی از شرکت‌های کوچک حتی مجبور به پذیرش مشخصات محصول از مشتریان هستند. آنها منابعی را برای پوشش موارد گارانتی ایجاد می کنند و ریسک ارز را بدون تأمین آن می‌پذیرند. استراتژی‌های پذیرش، انتقال، جلوگیری و کاهش راه‌کارهایی برای کاهش ریسک‌های صادراتی شرکت‌ها ارائه می‌کنند. با این حال، برخی از اقدامات نیز با هزینه همراه هستند. بنابراین، میزان کاهش ریسک حاصل از مدیریت ریسک باید با دقت مورد بررسی قرار گیرد تا تعیین شود که آیا هزینه‌ها از ضررهای پیش‌بینی شده بیشتر است یا کمتر. کاهش ریسک ناشی از مدیریت ریسک باید در ماتریس ریسک صادراتی مشخص شود و سرمایه‌گذاری‌های تجاری صادراتی می‌بایست مجددا تعیین شوند. این نشان می‌دهد که آیا شرکت موفق به کاهش در معرض ریسک بودن خود به میزان قابل قبولی بوده است و یا اینکه آیا این شرکت دارای کسب و کاری است که نباید به دلیل نسبت ریسک به فرصت انجام شود.

1.8. نظارت بر ریسک صادرات

آخرین مرحله در فرایند مدیریت ریسک صادرات شامل بررسی دوره‌ای موقعیت شرکت‌های تجاری صادرات در ماتریس ریسک صادرات و اصلاح آنها در صورت تغییر فرصت‌ها و ریسک صادرات است. تجارت صادراتی جدید که توسط شرکت‌ها بحرانی طبقه بندی شده اند به ماتریس ریسک صادرات اضافه می‌شود. تجارت صادراتی که به اتمام رسیده است از ماتریس خارج می‌شود تا اطمینان حاصل شود که وضعیت فعلی در معرض ریسک صادرات بودن آن مشخص باشد. همچنین موارد قطع ارتباط با تجارت صادراتی شرکت جمع­آوری شده و بررسی می­شود که آیا آن‌ها قبلا به عنوان ریسک شناسایی شده و به درستی ارزیابی شده‌اند. این امر به شرکت ابزار جمع‌آوری تجارب مدیریت نظان‌مند ریسک و تنظیم ارزیابی‌های آن را می‌دهد.

1.9. نهادینه‌سازی مدیریت ریسک صادرات

سطوح مختلفی از تبیین اقدامات در مدیریت ریسک صادرات در شرکت‌ها وجود دارد است:

    - برخی شرکت‌ها به ریسک‌های ذاتی فعالیت‌های خود تا زمانی که خسارت آفرین شوند توجهی ندارند.

    - برخی شرکت‌ها تنها بزرگترین ریسک‌ها را برای محافظت از خود در مقابل ورشکستگی در نظر می‌گیرند.

    - برخی شرکت‌ها همواره ریسک‌های تجاری خود را مد نظر دارند.

    - و برخی شرکت‌ها ریسک‌های تجاری خود را در تصمیمات کارآفرینی شامل می‌کنند و سعی می‌کنند به توازن مطلوب بین فرصت‌ها و ریسک‌ها دست یابند تا ارزش شرکت را به حداکثر برسانند.

پژوهشی توسط شرکت Accenture نشان می‌دهد که استادان ریسک (به عنوان مثال شرکت‌هایی که از طریق مدیریت ریسک مزیتی رقابتی کسب می‌کنند) تجزیه و تحلیل ریسک را در تصمیم‌گیری‌های مهم کسب و کار لحاظ می‌کنند، روشی ترکیبی در سنجش ریسک و بازده استفاده می‌کنند و از ابزارهایی استفاده می‌کنند که اطلاعات بروز در ارزیابی ریسک را به سرعت عرضه می‌کنند. استادان مدیریت ریسک گستره وسیعی از انواع ریسک را مد نظر قرار می‌دهند، مدیران ریسک را در بالاترین سطوح قرار می‌دهند و یک فرهنگ ریسک را در شرکت ایجاد می‌کنند. این نشان می‌دهد که اهمیت مدیریت ریسک یک بخش ذاتی در فرهنگ سازمانی یک شرکت است.

افراد مسئول در صادرات (مدیران صادرات، فروشندگان، نمایندگان) سرمایه‌گذاری‌های تجاری را بر اساس معیارهای مدیریت ریسک صادرات بررسی کرده و تصمیم‌ می‌گیرند که آیا آن‌ها نیازمند مواجهه با مدیریت صادرات ریسک هستند یا خیر. چنانچه این امر ضروری باشد، سرمایه‌گذاری با ابزار چک‌کردن ریسک صادرات xRisk مورد بررسی قرار می‌گیرد و از نظر فرصت‌ها و ریسک آن ارزیابی می‌شود. اگر ریسک‌های یک کسب و کار صادراتی بیش از فرصت‌های آن برآورد شود، فرد مسئول یک طرح مدیریت ریسک را راه‌اندازی کرده و آن را به مدیریت که مسئول تصمیم‌گیری در امر کسب و کار صادراتی است ارائه می‌دهد. مدیران صادرات بازبینی‌های دوره‌ای را از تدارکات شرکت‌های صادراتی در ماتریس انجام می‌دهند و اگر یک سرمایه‌گذاری به منطقه بحرانی وارد شود آن را به مدیریت گزارش می‌دهند.

مدیریت بازرسی‌های دوره‌ای از در معرض ریسک بودن شرکت در کسب و کار صادرات را انجام می‌دهد و بررسی می‌کند که آیا اقدامات مدیریت ریسک اضافی مورد نیاز است یا خیر. مدیریت سپس ماتریس ریسک صادرات را در گزارش مالی سالانه خود را در پایان سال به منظور نشان دادن چگونگی تعامل شرکت با ریسک ناشی از تجارت صادرات خود لحاظ می‌کند. درست است که این روش نهادینه‌کردن مدیریت ریسک صادرات در تعارض با  اصلی است که اذعان دارد مسئولیت مدیریتی و مدیریت ریسک باید جدا از هم باشند چرا که در غیر این صورت ممکن است تضاد منافع بوجود آید. با این وجود، ارزیابی فرصت‌ها و ریسک‌های مربوطه در صادرات می تواند از تخصص بخش فروش شرکت در کسب سود بهره‌مند باشد. به نفع مسئولان کسب و کار صادرات نیست که اهمیت ناچیزی به مساله ریسک بدهند هنگامی که بحث ضرر و زیان مطرح است.

 

منبع: «دستورالعمل‌های مدیریت ریسک صادرات»، پروفسور رالف لِمَن، پروفشور کریستین هویزِر، پروفسور ریکو بالدگار (آگوست 2013)

از   1   رای
10

  نظرات
دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید مدیر سایت در وب سایت منتشر خواهد شد.
پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.