انتشار : دوشنبه 21 آذر 1401
2357 بازدید
اعتبار اسنادی یا LC (Letter of Credit)، یک تعهد بانکی مشروط است که توسط بانک خریدار صادر میشود تا پرداخت وجه به فروشنده را تضمین کند. در این روش، بانک متعهد میشود که اگر فروشنده مدارک صحیح حمل کالا و اسناد تجاری را دقیقاً طبق قرارداد ارائه دهد، مبلغ کالا را پرداخت کند. این مکانیسم، ریسک "عدم اعتماد" بین خریدار و فروشنده را در تجارت بینالملل حذف میکند.
فرض کنید شما (در ایران) میخواهید از یک فروشنده (در چین) دستگاهی بخرید.
شما میترسید پول را بفرستید و فروشنده کالا را نفرستد.
فروشنده میترسد کالا را بفرستد و شما پول را ندهید.
اینجا LC مثل یک "داور ثروتمند و معتبر" (بانک) وارد میشود. شما پول را به بانک خودتان میسپارید (یا اعتبار میگیرید). بانک به فروشنده میگوید: "کالا را بفرست و مدارک ارسال را به من بده؛ من پولت را تضمین میکنم." به محض اینکه فروشنده مدارک درست را تحویل بانک داد، بانک پول را پرداخت میکند.
ریشه اعتبار اسنادی به قرون وسطی و بانکداران ونیزی برمیگردد، اما شکل مدرن آن توسط اتاق بازرگانی بینالمللی (ICC) استاندارد شد. امروز، LCها تحت قوانین متحدالشکل UCP 600 اداره میشوند. در دنیای تجارت امروز، با وجود روشهای نوین پرداخت دیجیتال، LC همچنان امنترین روش پرداخت برای معاملات کلان، خرید ماشینآلات سنگین و تجارت با کشورهایی است که ریسک سیاسی یا اقتصادی دارند.
اعتبارات اسنادی بر اساس میزان تعهد و زمان پرداخت به دستههای مختلفی تقسیم میشوند:
قابل برگشت: خریدار یا بانک میتوانند بدون اطلاع فروشنده، اعتبار را لغو کنند (امروزه تقریباً منسوخ شده).
غیرقابل برگشت: هیچ تغییری بدون رضایت تمام طرفین (خریدار، فروشنده، بانک) امکانپذیر نیست (استاندارد جهانی).
اگر فروشنده به بانکِ خریدار یا وضعیت سیاسی کشورِ خریدار اعتماد نداشته باشد، درخواست "تایید" میکند. در این حالت، یک بانک معتبر سوم (معمولاً در کشور فروشنده یا یک کشور بیطرف) پرداخت را تضمین مضاعف میکند.
دیداری (At Sight): به محض اینکه فروشنده اسناد را به بانک تحویل دهد، پول را دریافت میکند (نقد).
نسیه/مدتدار (Usance/Time): فروشنده اسناد را تحویل میدهد، اما پول را در تاریخی مشخص در آینده (مثلاً ۶ ماه بعد) دریافت میکند (خرید اعتباری).
مخصوص تجاری است که مبادلات تکراری دارند. به جای باز کردن ۱۰ تا LC برای ۱۰ محموله مشابه، یک LC گردان باز میشود که پس از هر بار استفاده، به طور خودکار تا سقف معینی شارژ میشود.
وارداتی: وقتی شما خریدار هستید و LC را به نفع فروشنده خارجی باز میکنید.
صادراتی: وقتی شما فروشنده هستید و LC به نفع شما باز شده است.
یک پروسه LC استاندارد حداقل ۴ بازیگر اصلی دارد:
برای گشایش اعتبار در بانکهای ایرانی (مثل بانک ملی، ملت، تجارت و...) معمولاً مدارک زیر لازم است:
برای فروشنده: تضمین ۱۰۰٪ دریافت پول (به شرط ارائه اسناد).
برای خریدار: اطمینان از اینکه پول تنها زمانی پرداخت میشود که کالا حمل شده باشد.
حل اختلاف: قوانین شفاف بینالمللی بر آن حاکم است.
هزینه بالا: کارمزدهای بانکی (گشایش، ابلاغ، تبدیل ارز) زیاد است.
بوروکراسی: پروسه اداری پیچیده و زمانبر.
ریسک اسنادی: بانک فقط "اسناد" را چک میکند، نه "کیفیت کالا" را. (ممکن است اسناد درست باشد اما داخل کانتینر آجر باشد! راه حل: بازرسی کالا).
در سالهای اخیر و به ویژه ۱۴۰۴، تجار ایرانی با چالشهای خاصی روبرو هستند:
هزینههای معمول عبارتند از:
۱. آیا میتوان LC را پس از گشایش باطل کرد؟
در نوع "غیرقابل برگشت" (که ۹۹٪ موارد است)، خیر. مگر اینکه فروشنده و بانک کارگزار کتباً رضایت دهند.
۲. اگر کالا معیوب باشد، بانک پول را نگه میدارد؟
خیر. در LC اصل بر "استقلال اسناد" است. اگر مدارک روی کاغذ درست باشد، بانک پول را میدهد. برای جلوگیری از این مشکل باید گواهی بازرسی (COI) را جزء مدارک اجباری کنید.
۳. "ال سی داخلی" چیست؟
مشابه همان LC بینالمللی است اما بین خریدار و فروشنده داخل یک کشور (ریالی) انجام میشود و برای تضمین معاملات بزرگ داخلی کاربرد دارد.
اعتبار اسنادی (LC) با وجود پیچیدگیها و هزینهها، همچنان شاهکلید امنیت در تجارت خارجی است. برای تجار ایرانی در سال ۱۴۰۴، تسلط بر قوانین جدید بانک مرکزی و استفاده از مشاوران بانکی خبره برای تنظیم دقیق متن LC (به خصوص شرط بازرسی کالا)، مرز بین یک تجارت پرسود و یک ضرر هنگفت است.
برای کسب اطلاعات بیشتر و تخصص در این حوزه، می توانید در دوره آموزش اعتبارات اسنادی مرکز آموزش بازرگانی فارس شرکت کنید
نظر شما درباره این مطلب
نام شما : * تکمیل شود
ایمیل شما :
نظر شما : * این قسمت نباید خالی باشد
نظرات کاربران
مقالات مشابه