انتشار : شنبه 31 مرداد 1405
12 بازدید
شغل بازرگانی به مجموعه فعالیتهایی گفته میشود که در آن فرد یا شرکت، خرید و فروش کالا یا خدمات را با هدف کسب سود، بهصورت حرفهای و مستمر انجام میدهد؛ از خرید داخلی و فروش عمده گرفته تا واردات و صادرات بینالمللی. کسی که این کار را شغل اصلی خود قرار میدهد، از نظر قانونی «بازرگان» شناخته میشود و برای فعالیت رسمی در حوزه صادرات و واردات، به مدرکی به نام کارت بازرگانی نیاز دارد. در این مقاله بهطور کامل بررسی میکنیم بازرگانی دقیقاً چه تفاوتی با مدیریت بازرگانی و کارشناس بازرگانی دارد، چه مهارتها و مدارکی برای ورود به این حرفه لازم است، میزان درآمد واقعی در این شغل چقدر است، و برای شروع، از کجا باید شروع کرد.
برای ورود حرفه ای به جمع بازرگانان، پیشنهاد میکنیم به دوره جامع آموزش صادرات و واردات مرکز آموزش بازرگانی فارس سر بزنید.
طبق قانون تجارت ایران، بازرگان یا تاجر کسی است که معاملات تجاری را شغل معمول خود قرار داده باشد. این تعریف فقط شامل افراد نمیشود؛ شرکتهای تجاری هم از نظر قانونی بازرگان محسوب میشوند و همان حقوق و تعهدات را دارند.
قانون تجارت، معاملات بازرگانی را به دو دسته تقسیم میکند:
هرکسی بهصورت مقطعی خرید و فروش انجام دهد، از نظر قانونی بازرگان نیست؛ استمرار و حرفهای بودن این فعالیت، شرط اصلی تشخیص بازرگان از یک خریدار یا فروشنده عادی است.
این سه اصطلاح در فضای فارسی زیاد با هم قاطی میشوند، در حالی که هرکدام جایگاه متفاوتی دارند:
به بیان ساده، بازرگان کسی است که ریسک تجارت را شخصاً میپذیرد، در حالی که مدیر و کارشناس بازرگانی، حقوقبگیر یک سازمان هستند که فرآیندهای تجاری را برای آن سازمان اجرا میکنند.
فعالیتهای روزمره در این حرفه بسته به نوع سازمان (تولیدی، بازرگانی صرف، یا صادراتی-وارداتی) متفاوت است، اما بهطور کلی شامل موارد زیر میشود:
نکتهای که کمتر در منابع رایج به آن اشاره میشود این است که در سالهای اخیر، مهارت مدیریت پرداختهای ارزی در شرایط تحریمی، به یکی از تعیینکنندهترین مهارتهای عملی برای بازرگانان ایرانی تبدیل شده؛ مهارتی که در هیچ کتاب درسی رشته بازرگانی بهطور مستقیم آموزش داده نمیشود و بیشتر از طریق تجربه میدانی به دست میآید.
این مسیر برای کسانی مناسب است که میخواهند بدون ریسک سرمایهگذاری، تجربه کسب کنند. معمولاً با موقعیتهایی مثل کارشناس بازرگانی داخلی یا خارجی شروع میشود و با کسب تجربه، امکان ارتقا به سرپرست یا مدیر بازرگانی وجود دارد. رشتههای مرتبط دانشگاهی شامل مدیریت بازرگانی، اقتصاد، حسابداری و روابط بینالملل است، اما بسیاری از فعالان موفق این حوزه، از رشتههای غیرمرتبط هم وارد شدهاند و مهارت را در عمل آموختهاند.
این مسیر نیازمند گرفتن کارت بازرگانی است. مراحل کلی آن به شرح زیر است:
شرایط عمومی شامل حداقل سن ۱۸ سال، نداشتن سوءپیشینه کیفری، و داشتن محل کسب معتبر است. هر شخص (حقیقی یا حقوقی) فقط مجاز به داشتن یک کارت بازرگانی است و این کارت باید هر یک تا دو سال تمدید شود.
درآمد در این حوزه بهشدت به نوع فعالیت (کارمندی یا مستقل)، حجم معاملات و سطح تجربه بستگی دارد و نمیتوان یک رقم واحد برای همه اعلام کرد.
نکته مهم برای کسانی که مسیر بازرگانی مستقل را انتخاب میکنند این است که برخلاف شغل کارمندی، درآمد در این مسیر تضمینشده نیست و در ماههای ابتدایی معمولاً باید هزینههای راهاندازی و ریسک نوسان بازار را هم در نظر گرفت.
خیر. اگرچه رشتههایی مثل مدیریت بازرگانی یا اقتصاد پایه نظری خوبی میدهند، اما گرفتن کارت بازرگانی و فعالیت در این حوزه برای فارغالتحصیلان سایر رشتهها هم امکانپذیر است؛ در این موارد معمولاً شرکت در آزمون یا دورههای آموزشی اتاق بازرگانی الزامی خواهد بود.
کارت حقیقی به نام یک شخص و برای فعالیت مستقل صادر میشود، در حالی که کارت حقوقی به نام یک شرکت ثبتشده صادر میشود و مدیرعامل شرکت مسئولیت اجرایی آن را برعهده دارد.
بله، مسیر کارمندی در واحد بازرگانی یک شرکت نیازی به سرمایه اولیه ندارد و میتواند نقطه شروع خوبی برای کسب تجربه پیش از راهاندازی کسبوکار مستقل باشد.
بر اساس گزارشهای بازار کار، حوزه بازاریابی در چارچوب مدیریت بازرگانی، در حال حاضر یکی از پردرآمدترین و پرتقاضاترین مسیرهای شغلی این رشته محسوب میشود، اما در نهایت سودآوری واقعی در تجارت مستقل، بیشتر به مهارت مذاکره و مدیریت ریسک بستگی دارد تا صرفاً حوزه فعالیت.
شغل بازرگانی طیف وسیعی از فعالیتها، از کارمندی در واحد بازرگانی یک شرکت تا راهاندازی کسبوکار مستقل صادرات و واردات را در بر میگیرد. برای ورود موفق به این حوزه، ترکیبی از دانش تحلیلی، مهارت مذاکره، آشنایی با مقررات گمرکی و صادرات و واردات و برای فعالان ایرانی، توانایی مدیریت چالشهای ارزی و تحریمی لازم است. انتخاب مسیر مناسب (کارمندی یا مستقل) باید بر اساس میزان ریسکپذیری، سرمایه در دسترس و سطح تجربه فرد صورت گیرد.
نظر شما درباره این مطلب
نام شما : * تکمیل شود
ایمیل شما :
نظر شما : * این قسمت نباید خالی باشد
نظرات کاربران
مقالات مشابه